Badira lehen begiratuan lotsarik gabe beren burua ezagutzera ematen duten hiriak, gehiegi ezkutatzen ez dutela igarri daitekeen pertsona adeitsu horien moduan. Eta gero, Iruña dago, diskretua izatera jolasten duena. Festa unibertsalen eta Erdi Aroko postalaren fatxadarekin, badirudi buelta labur bat ematera… eta alde egitera gonbidatzen zaituela. Baina nahikoa da pixka bat gehiago geratzea eta norabide finkorik gabe ibiltzea beste hiri bat dagoela nabaritzeko: bizi –eta ez kontatu– egiten den hiria. Testu hau agerikoarekin konformatzen ez direnentzat da. Iruñeari arnasa hartzen utzi behar zaiola dakitenentzat, ardo onarekin gertatzen den moduan. Eguzkiak isilik agur esaten duen lekua: Zaldi Zuriaren begiratokia Bisitari-hordak Estafeta kalean pilatzen diren bitartean denboralditik kanpoko entzierro baten bila, benetako iruindarrak Redingo bastioira igotzen dira iluntzerantz. Handik, Zaldi Zuriaren begiratokiak iragazkirik behar ez duen eszena horietako bat oparitzen du: mendi uhinduak, Arga ibaia sekretu baten moduan labaintzen. Sekretu bat kontatuko dizuegu: «Zaldi Zuria» izenez ezagutzen den ostatua, berez, Kale Berrian eraitsitako eta Aguerre jauregi zaharreko harriak eta apaingarriak erabiliz 1961ean eraikitako jauregitxo bat da.